Eninde sonunda O'nun bana ulaşacağını biliyordum. Ancak herşeyin şu ana kadar yolunda gittiği haberini almak bile üstümdeki utanç ve vicdan azabını azaltmıyor.
Sanki o büyük başarısızlıktan sonra arkamı dönüp gitmiş ve kendi hayatıma devam ediyormuşum gibi. Bu konuyu konuşabildiğim tek kişi babam. Aylarca sabahlara kadar çalışmış olmama karşın; görmem gereken başka bir şey var mıydı diye soruyorum O'na bazı geceler. Bana ısrarla yapılabilecek hiçbir şey olmadığını ve artık bunu kabullenmem gerektiğini söylüyor. Peki ben neden hala böyle hissediyorum... Geceleri o binlerce sayfalık şeyler rüyalarıma giriyor, rüyalarımda hala aynı şeyleri binlerce kez okuyorum ama nafile. Artık herşey bitmiş olmasına karşın; eninde sonunda bir gün bir çözüm bulacakmışım gibi geliyor.
Diğerlerinin birşey yapamaması veya görememesi normaldi ama benimki değil gibi. Bunu aylardır neden kabul edemiyorum ki...İçten içe kendimi onlardan daha üstün ve daha zeki görmemin anlamsızlığını vicdan azabı çekerek ödüyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder