C'est du passé

Ben de yazdıklarımı tekrar tekrar okudum ve anladım ki bu noktadan sonra eskisi gibi olamayacağız.

Duygular hakkında ilk öğrenmemiz gereken şey, bir bedelleri olduğudur

Uykunun dindiremediği acı yoktur. Bunu O'na yanımda uyuduğu gece söylemiştim, ne kadar acı çektiğini kafamda tam kestirememiş olsam da. Şimdi o günün üzerinden yıllar geçti, tam 10 sene.

 

Son iki senedir O'nu hep aynı şeyle suçlamış olsam da; bunu sadece bir kez kavga ederken dile getirdim. Öyle bir anda söylemiştim ki; bana cevap vermek istemedi. Bunu O da dahil, daha önce hiç kimseye söylememiştim ve aslında söylemeyi de planlamıyordum ama ağzımdan çıkıverdi işte. O'nu o olayla ilgili suçlamamı hiç bir zaman affetmedi.

 

Şimdi ikimiz de o günlerle ilgili asla konuşmuyoruz. En son -bu yaz bir eylül akşamıydı sanırım, çünkü sürekli havanın sıcaklığından yakınıyorduk- evime gelmişti. O'na hissettiğim şeyleri anlattığımda küçükken böyle değildin, artık birine güvenmeyi öğrenmeye başla lütfen demişti.

 

O akşam konuştuklarımızdan sonra, bir daha yalnız kalıp böyle bir konuşma yapma fırsatımız olmadı.

Bu dünyada katıksız mutluluğun ancak aşık olduğun kişiye sarılarak ve "şimdi" elde edileceğine kesinlikle inanan biri olan Ben.

 

Güzelliği, kendimi çok yakın hissettiğim davranışları, sesi ya da teni, bana dünyanın gitmem gereken merkezinin onun yanı olduğunu hissettiriyordu.