İlk karşılaştığımız anı düşünüyorum. Onunla karşılaşmadan yarım saat önce bir banka oturup hüngür hüngür ağlamıştım. O an hayatımdaki en güvendiğim kişilerden biriyle tam 30 dakika sonra karşılaşacağımı bilemezdim. Zannediyorum ki bu durumun öngörüsüz olmam ile bir ilgisi olmamalı. Yaklaşık 200 kişinin arasından bana seslendi çıkışta. Adımı bilmemesine karşın aslında bana seslendiğini arkam dönük olmasına karşın anlamıştım. Ne var dercesine sıkıcı bir bakış attım. O zamanlar ilgimi hiç çekmemişti.
O kadar yıldan sonra hiç tereddüt etmeden tek cümlemle bir gecede kalktı geldi. Dünyada beni en çok seven adama bazı şeyleri hatırlayamadığımı, ne kadar çaba sarfetsem de aklıma getiremediğimi anlattım. O'na ne kadar aceleci olduğumu, herşeyi kırıp döktüğümü, fevriliğimi anlattım. O'na aslında önceden bildiği şeyleri anlattım.
3 yıldan sonra aslında hiç değişmemişti. Hala gözümde aynı kişi. Hırçın, sinirli, saf, dürüst...Kişiler değişmiyor ama duygular ne çabuk değişiyor.. Bir zamanlar O'na karşı hissettiğim şeyleri hatırlayamıyorum. Evet şu sıralar en büyük derdim geçmişi hatırlayamamak...
24 saatliğine kısa ama çok uzun bir görüşme. Bir daha buraya ayak basmayacağına karşı ettiği bütün yeminleri neden bozduğunu sordum..Halbuki O'na sadece tek bir cümle yazmıştım..
O'na yaptığım onca şeyden sonra tek bir cümleme kalkıp gelmişti. Ben kötü biri miyim...
Bir sevgilisi olduğunu ama ben gittiğimden beri hayatın mutluluk ihtimalinin ona kapandığını söyledi. Ben kötü biri miyim...İnsan dostuna, arkadaşına, eski sevdiğine kötülük eder mi...
