ka.

Sıradan ve basit bir insana dönüşmek için o kadar çok uğraştım ki kendimle; harcadığım emek hayatla ilgili bütün beklentilerimi kaybetmeme neden oldu.

Hersey ve herkes gorunmez iplerle birbirine baglidir.

Uzun zaman boyunca hicbir sey yapmadan bekledim. Acik konusmak gerekirse; ayaklarima ellerime dolanan o histen kurtulmak icin hicbir sey yapmadim. Sonra nasil gordum bilmiyorum ve belki de hatirlamiyorum ama anladim ki insanin kendini mutsuz eden seyleri kabullenmesi basimiza gelebilecek en korkunc hadise olmaliydi. Ve o kdr canimi yakti ki bu fikir; ustume cuval cuval agirlik binmis gibi yuregim agirlasti, sinem agridi. Basimi kaldiramadim.

Son zamanlarda hircinligimi yenmek ve kendimi uysallastirmak icin cok calistim. Binbir kusurumu ortmek icin harcamadigim cabayi kalbimi yumusatmak icin harcadim. Cunku nihayetinde farketmis olmaliyim ki;

Gun gelir, herkesi, ondan kose bucak kacanlari bile, hatta "romantik" kelimesini bir suclama gibi kullananlari dahi kiskivrak yakalar ask.

Yolun ucunun nereye varacagini dusunmek beyhude bir cabadan ibarettir.

Sayet buradan gideceksen bir daha donmemek uzere gitmelisin. Donulen yer hep ayni olduktan sonra gitmenin bir anlami olmadigini artik ogrenmis olman gerekiyor.

Goruyorum ki; yasadigimiz hayat elimize tutusturulmus rengarenk ve emanet bir oyuncaktan ibaret. Kimisi oyuncagi o kadar ciddiye alir ki aglar, perisan olur onun icin. Kimisi eline alir almaz soyle bir kurcalar, kirar ve atar. Ya asiri kiymet verir, ya kiymet bilmeyiz...