Dün geceyi yine hastanede geçirdim. Gece yarılarına doğru artan ağrılarım belli bir saatten sonra dayanılmaz boyutlara ulaştığında -ki işte o eşikte ağlamaya başlıyorum.- babama seslenip yardım etmesini söyledim. Sanki birazdan bütün ağzım kanla dolacakmış gibi bir his.
Bütün hayatını bana adamış bir babanın, son zamanlarda artık bundan yorulduğunu görüyorum. Bana kızgın olduğunu ama elinden birşey gelmediğini..Bazı gecelerde eve geldiğimde pek yüzüme bakmıyor. Bazen sırf O'nu mutlu etmek için, o gün neler yaptığımı anlatıyorum, komik hikayeler. Uyumaya gitmeden önce bana çekinerek soruyor:Herşey yolunda değil mi? Canını sıkan birşeyler yok..? Yok baba, merak etme!
Dün sabaha karşı eve dönerken, olanca yorgunluğu ile bağırıp; bu hayatta ne istediysem yaptığını ama yine de beni hala mutsuz gördüğü için kahrolduğunu söyledi.
Sonra da ağzından hiçbir zaman çıkmamış olan o cümle bu sefer çıktı:
Başının dikine gitmeye devam edersen bir gün öleceksin.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder