Uzun zaman boyunca hicbir sey yapmadan bekledim. Acik konusmak gerekirse; ayaklarima ellerime dolanan o histen kurtulmak icin hicbir sey yapmadim. Sonra nasil gordum bilmiyorum ve belki de hatirlamiyorum ama anladim ki insanin kendini mutsuz eden seyleri kabullenmesi basimiza gelebilecek en korkunc hadise olmaliydi. Ve o kdr canimi yakti ki bu fikir; ustume cuval cuval agirlik binmis gibi yuregim agirlasti, sinem agridi. Basimi kaldiramadim.
Son zamanlarda hircinligimi yenmek ve kendimi uysallastirmak icin cok calistim. Binbir kusurumu ortmek icin harcamadigim cabayi kalbimi yumusatmak icin harcadim. Cunku nihayetinde farketmis olmaliyim ki;
Gun gelir, herkesi, ondan kose bucak kacanlari bile, hatta "romantik" kelimesini bir suclama gibi kullananlari dahi kiskivrak yakalar ask.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder