Uykunun dindiremediği acı yoktur. Bunu O'na yanımda uyuduğu gece söylemiştim, ne kadar acı çektiğini kafamda tam kestirememiş olsam da. Şimdi o günün üzerinden yıllar geçti, tam 10 sene.
Son iki senedir O'nu hep aynı şeyle suçlamış olsam da; bunu sadece bir kez kavga ederken dile getirdim. Öyle bir anda söylemiştim ki; bana cevap vermek istemedi. Bunu O da dahil, daha önce hiç kimseye söylememiştim ve aslında söylemeyi de planlamıyordum ama ağzımdan çıkıverdi işte. O'nu o olayla ilgili suçlamamı hiç bir zaman affetmedi.
Şimdi ikimiz de o günlerle ilgili asla konuşmuyoruz. En son -bu yaz bir eylül akşamıydı sanırım, çünkü sürekli havanın sıcaklığından yakınıyorduk- evime gelmişti. O'na hissettiğim şeyleri anlattığımda küçükken böyle değildin, artık birine güvenmeyi öğrenmeye başla lütfen demişti.
O akşam konuştuklarımızdan sonra, bir daha yalnız kalıp böyle bir konuşma yapma fırsatımız olmadı.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder