Hepsi kaybolan günlerdi.

Hayatımın bir döneminde - ki bu dönem çok da uzak bir dönem değil - sabahlara kadar ağlardım. Aslında yaptığım eylem sadece ağlamak olsa bu kadar önemli olmazdı ve aklımda bu kadar yer etmezdi. Konuya dair eylemi tam tarif etmek gerekirse: Sabahlara kadar kendimi yerlere ata ata öyle bir ağlardım ki sabah uyandığımda vücudumda bazı yerlerin morarmış olduğunu görürdüm.

Soracak olursanız bundan nasıl kurtuldun diye verecek çok mantıklı cevaplarım yok. Bazen sahneler aklıma geliyor hayatımın en mutlu anına dair. Şu an o görüntünün hiçbir önemi kalmadı ancak yine de kabul etmeliyiz ki; kafamın karışıklığını yenmem uzunca bir zaman aldı.

 Hayatımın bir evresini kabusa çevirmiş biri.