O'nu unuttuktan sonra yazmayı bıraktım. Farkettim ki O'nu çoktan unutmuştum aslında ama sadece kurtulamamıştım.
-Bana ilham veriyorsun!
Çok uzak bir ülkeye gittim, sırf O'nu hissedebilmek için, görmek değil.. Hissetmek...Zaten şimdi düşünüyorum da ne görüşmeye cesaretim vardı, ne de arzum.
Yazmayı bırakalı neler olduğunu şimdi kısaca düşünüyorum. Hayatımdaki en önemli şey, huzurlarınızda tekrar etmek gerekirse O'nu unutmak oldu. Sonra birkaç arkadaşımı kaybettim, birkaçıyla görüşmeyi kestim. Büyük işler yaptım, saçma işler yaptım. Hayatımda asla yapmam dediğim, ben öyle biri değilim! dediğim şeyde yanıldığımı farkettim ki pişman değilim! Yeni "Hayatımın en mutlu anı"nı yaşadım. O anı hiç unutmayacağım.
Yeni "Hayatımın en mutlu anı", plastik bir andı. Gösteriş dolu... Mütevazilik ve bohem-bourgeois hayat tarzıyla övünen ben... Gösteriş dolu bir samimiyetsizliğe tav oldum. Ama bu o anın niteliğini kafamda değiştirmiyor.
Şu hayatta insan en çok sevdiklerini acıtır. Attığımız her adım, yaptığımız her işte kendimizi yansıtırız. İşte bu yüzden bol bol yalan söylüyorum, beni görmenizi istemediğim için...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder